Bandheidelibelle


Vandaag waren we (Harry, Simone en ik) weer vroeg op weg om op zoek te gaan naar de bandheidelibelle.  Volgens de weer apps zou het redelijk mooi  worden........ tot een uur of 8 in de morgen. Aangekomen bij het zoekgebied waar we de bandheidelibelle verwachtten was het behoorlijk bewolkt, maar......... wel droog. Nadat ik de auto geparkeerd had liepen we het pad af naar het bewuste veld. Op het veld waren reeds diverse fotografen in de weer dus dat beloofde wat. Toen we wat dichterbij kwamen zag ik een mij niet onbekende collega fotograaf. Na even bij gepraat te hebben ben ik toch maar aan de slag gegaan.

 


 

 

 

Reeds na een paar stappen vond ik een vrouwtje onder de dauw.

Na even rustig gekeken te hebben vond ik een acceptabele plek om deze bandheidelibelle netjes vast te leggen.  Het verschil tussen een man en een vrouw is simpel te zien door de vlekken aan het uiteinde van de vleugels. Deze zijn bij mannetjes dieprood en bij vrouwtjes beige-bruin.



 

 

 

 

 

Een stukje verderop hing een heidelibelle dermate gunstig aan een stengel dat ik er wel heen moest.  Over deze foto hoefde ik niet lang na te denken.



 

 

Eventjes werd het wat donkerder en toen viel mijn oog op deze bandheidelibelle. Het licht kleurde mooi in de dauwdruppels en dit wilde ik graag fotograferen. De eerste foto die ik nam liet geen kleur zien. Pas bij een volle stop onderbelichten kwamen de kleuren goed tot zijn recht. Stiekem maakte ik een vreugde dansje die hopelijk niet door anderen was gezien.

 



 

 

Nog geen paar meter verderop vond ik een paar Icarus blauwtjes die langzaam hogerop kwamen om zich te drogen. de eerste zat laag in het gras en de 2e was al flink hoog in een stengel gekropen.


Nadat ik deze foto's had genomen was ik Harry en Simone kwijt. Gelukkig is het niet een heel bos waar we liepen dus terugvinden was dan ook zo gebeurd. Ook Harry en Simone hadden al een paar mooie foto's kunnen maken. Onze dag kon al niet meer stuk.


Heel even brak de zon wat door zodat de dauw mooi uitgelicht werd. Dit stelde mij instaat om deze libelle met mooie bokeh bolletjes te fotograferen.


En toen werd het snel steeds donkerder. Een geweldige regenbui kwam rap dichterbij. Het moment om de camera op te bergen en richting auto te gaan. Net voordat we bij de auto aankwamen, vielen de eerste spatten al naar beneden. We waren dus geen moment te vroeg gestopt met dit prachtige avontuur. Op de weer app kijkend klopte het precies. Het was 8 uur en het regende. Gaan we de bui uitzitten of gaan we naar huis was de vraag. Het werd naar huis. De regen spoelt de mooie dauwdruppels waarschijnlijk toch van de diertjes en mooier dan we al hadden kon het volgens ons niet meer worden.