Sprengenberg


Vanmorgen zijn Harry en ik vroeg op pad gegaan om de sprengenberg te verkennen. Reeds om 4.00 uur zaten we in de auto. Na een ruim uur rijden heb ik de auto in de buurt van Huize Palthe geparkeerd.  Het laatste stuk was verboden voor auto's dus wandelen maar. Dit keer waren we op de gok en het was nog donker dus toch maar maps aan gezet. Na een paar honderd meter moesten we rechtsaf. Weer een paar honderd meter lopen en dan  links af. En toen was google maps de weg kwijt. Daar sta je dan, in het donker en geen idee waar je heen moet.


 

 

 

Je moet wat dus toch maar zonder google maps verder. Bij een kruispunt net voorbij een hek met een bord dat ons vertelde dat we in de buurt kwamen nog maar eens maps proberen.......... Ja zeg hij doet het weer. (Intussen werd het al aardig licht.) Links af nu. Wij linksaf. Weer door een hek en dan maar rechtdoor. Nog 5 minuten en dan zijn we er volgens maps.  Nu haaks links af en dan haaks rechts af en dan zijn we er echt. Ja zeg, zowaar gevonden.



Nu eens zien of we wat meer van het hele pand kunnen fotograferen.

Na een hele toer waren we bij het hek aangekomen. Verboden te betreden en pas op voor de hond. Fijn, hier konden we niks mee. Het pand lag verscholen tussen bomen en een enig zins behoorlijke foto konden we wel vergeten. Niet dat ik bang ben voor een hond maar ja je moet de regels toch respecteren en geen toegang is geen toegang.

Geen mooie luchten en geen pand nou ja op een torentje na dan.

Ik ga op een bankje zitten en neem wat te drinken.  Harry komt er ook bij zitten en neemt een bak koffie. Ook ik krijg een bak koffie van hem en ineens zie ik twee glimmende vlekken in het gras langs het zandweggetje waar we aan zitten. Dit zandweggetje bleek achteraf de van Heekweg te zijn



 

 

 

Maar goed, ik loop op de vlekken af en zie een mooie heidelibelle vol dauw. Goh, zegt Harry dan toch de macrolens erop Henk. Ik terug naar het bankje waar mijn tas nog staat om de groothoek te wisselen voor de macro. Harry was al klaar en wij naar de libelle.

Harry zag er nog eentje dus hij naar die andere en ik met deze aan de gang. Verder als deze foto kwam ik niet omdat ik  nou eenmaal niet van alles wil slopen om erbij te komen.

 



 

 

 

Na de foto struinen Harry en ik  het pad af op zoek naar andere libellen. Hoop doet nu eenmaal leven en waarachtig nog eentje die wat beter te fotograferen is. En dan zit deze ook nog op een heidestruikje, dus wat wil je nog meer?

Ja een mooie foto natuurlijk , maar dat spreekt voor zich.

Met deze foto was ik wel tevreden dus maar weer verder.



En ja hoor wederom een heidelibelle. Een vrouwtje dit keer. In de heide en bijna in het spinrag. Als dat straks maar goedkomt. Deze dame was op de vleugels al redelijk aan het opdragen



 

 

 

 

Verder wandelend viel mijn oog nog op een druppel die leuk hing en ook nog wat bokeh had. Na wat heen en weer draaien en schuiven had ik de volgens mij juiste positie gevonden en kon ik afdrukken.




Harry zag aan de andere kant van de weg een heleboel paddenstoelen staan. Helaas waren ze bijna allemaal wel op een of andere wijze beschadigd. Hier is waarschijnlijk een zwijn voorbij gekomen opperde hij. Desalniettemin heb ik toch enkele soorten kunnen fotograferen.


Zullen we eens kijken of we de auto nog kunnen vinden Harry, vroeg ik toch wel een beetje onzeker.  Best joh waas het antwoord, volgens mij moeten we gewoon hier rechtdoor lopen en dan straks ergens linksaf. Wij op weg en na een paar honderd meter naderen we een parkeerplek schuin rechts van de weg. Phoe Harry we hadden beter daar waar die grijze auto staat kunnen parkeren. Daar is een mooi parkeerplekje. Na een paar stappen kijk ik stom verbaasd naar de parkeerplek......... Uhhhhh Harry.......... we stáán daar geparkeerd. Hier moesten we beiden toch wel om lachen. In het donker waren we (mede door een haperende google maps) in eerste instantie mooi verkeerd gelopen. Nadat we de camera's opgeruimd hadden en de tassen achterin gelegd waren, stapten we in en gingen toch voldaan naar huis. Bij mij thuis aangekomen hebben we nog even samen van een bak koffie met gebak genoten. Uiteraard moesten we nog even napraten over een toch weer heerlijke ochtend. Na de koffie heeft Harry afscheid genomen om de laatste 50 meter naar zijn eigen voordeur af te leggen.