Landgoed Oldenaller


Zondag morgen zijn Harry en ik naar de Ermelosche heide gegaan voor de zonsopkomst. Je leest het inderdaad goed en het heeft niets met de titel te maken. Gewoon omdat het nog niet in de planning stond. Om kwart voor zeven is de opkomst, het is een half uurtje rijden en we willen een uur voor de opkomst ter plaatse zijn. Dus om half vijf ging de wekker en na een frisse douche snel naar beneden voor een kop koffie. Om kwart over vijf had ik afgesproken bij Harry. Helaas, echt even rustig wakker worden zat er niet in en dus, na een kop senseo de schoenen aan en de camera in de auto gezet. Terwijl ik bij de auto sta bedenk ik mij dat ik wat ben vergeten. Maar wat? Ach ja ik had een flesje water klaar gezet. Snel naar binnen het flesje halen en dan op naar Harry. Harry stond al te wachten dus we konden direct op pad naar Ermelo.


Onderweg viel het al op dat er geen wolkje aan de hemel was.

Ach ja, we gaan het wel zien. Het kan niet altijd prachtig zijn.

Op de hei aangekomen was het even zoeken naar een nette boom en wat achtergrond.

Toen we zowel de boom als wat achtergrond gevonden hadden konden we compositie bepalen en de camera klaar zetten.

Vandaag hadden Henk en Harry verschillende ideeën over de compositie en we stonden een mooi eindje van elkaar af naar de zelfde boom te staren.

Mijn eerste foto is deze links.



Helaas de wolken waren weg en bleven weg. Op een verloren streepje na dan. Gelukkig was er nog wel een lichte mistnevel bij de grond.

Diverse andere foto's kwamen niet veel verder dan het getoonde resultaat. Na de opkomst van de zon veranderde er toch wel even iets.

Op deze foto staat Harry aan de rechterzijde zijn foto te maken. Ik vond deze wel grappig en ben er best tevreden mee. De mist gaf de zon wel wat extra's zo.



Nu werd het in rap tempo licht en al snel was het een gewone ochtendwandeling op de heide met volle bepakking. Een blik op de telefoon liet zien dat het nog geen acht uur was. Zowel Harry als ik hadden zoiets van zullen we? Landgoed Oldenaller was het idee. (Kijk hier is dan toch de titel.)

Nou scheelt het dat het landgoed geen tien minuten rijden is vanaf waar we stonden. Langs de Nijkerkerstraat wisten we een parkeer plek en 2 veldjes voor mooie macro foto's.  Aangekomen op de parkeerplaats eerst even lenzen wisselen. Zo en nu op pad. Even de nijkerkerstraat oversteken en dan gelijk rechts een houten boomstam bruggetje over.

Langs een beekje, richting het eerste veldje. Hier zijn over het algemeen redelijk wat bloemen in een mooie diversiteit. Ook ligt er een vijvertje. Dit betekent hier dus en kans op libellen en kans op vlinders dus we hadden er zin in.

Helaas, het veld is gemaaid de vijver bijna droog en geen vlinders of libellen te bekennen. Wij terug naar het bruggetje. Nu over het bruggetje rechtsaf en na een paar honderd meter weer rechts af een slingerpad op. Na tien minuten kom je hier bij een mooi vlinder veldje. Okee, je raad het al...... geen vlinder te bekennen.

Nou dan maar naar huis voor een bak koffie. Bij de parkeerplaats gaat Harry bij een bord met feitjes over Kasteel Oldenaller en het landgoed kijken. Hier stond ook een wandelroute bij met een bloementuin. Gelukkig hadden alle bezienswaardigheden nummers dus dat maakte het makkelijker om tuin te vinden.

Wij weer op weg. Natuurlijk nooit die bloementuin gevonden. Plots stonden we bij een plek waar we al eerder hadden gestaan. We hadden dus eerder dit jaar al een stuk wandelroute gelopen. De auto weer geparkeerd en de weg overgestoken. Via een hek kwamen we op de wandelroute. Bij een mooi groot veld stond een hek dat makkelijk open kon. Wij dus totaal zonder na te denken het veld op.


dopheide
dopheide

Uiteraard heb ik het hek netjes achter ons gesloten. Het veld bestond uit gras en heide en al snel had ik een steeltje heide gevonden dat boven de rest uitstak. Voor mij een mooi foto momentje. Harry zag tussen het gras een klokjesgentiaan staan. toen hij mij erop attent maakte zag ik ietwat verder ook een gentiaan.  Bij een oude halfdode boom stond nog meer en uiteraard moest daar een foto van komen.

Leuk, alleen jammer dat er niets open stond.

Of misschien toch wel? Ja hoor na enig zoeken vonden we ook open bloemen.

klokjesgentiaan
klokjesgentiaan


klokjesgentiaan
klokjesgentiaan

Nu had ik voordat Harry me er op wees nog nooit van klokjesgentiaan gehoord.

Dus vol belangstelling heb ik het plantje in me opgenomen.

Wat een ongelofelijke pracht zit er in een simpel plantje verborgen.

Een behoorlijk grote bloem op een in verhouding dun steeltje met fijne blaadjes.

(Ik moest onwillekeurig even aan oregano denken, zonder de bloem.) De bloem vond ik geweldig met zijn sproetjes.

Na de nodige foto's weer verder op zoek.....

Ineens ligt Harry plat op zijn buik.

Zou het? Nee, geen vlinder maar de kleine ronde zonnedauw. Het beschermde vleesetende plantje. Precies twee plukjes Dus keus was er niet en moesten we het er mee doen.

 

kleine ronde zonnedauw
kleine ronde zonnedauw


En toen eindelijk, een vlinder. De kleine vuurvlinder om precies te zijn. Alleen liet deze zich niet vangen. (uiteraard door de camera en niet door ons hoor) Terwijl we de vlinder probeerde te volgen in de hoop dat deze ergens mooi neer streek hoor ik een koe loeien, vlakbij dacht ik nog. En toen Harry, Uhhhh Henk! Kijk die twee stieren vlak voor ons. Die zijn niet echt blij of wel? Omdraaien en rustig weg lopen Harry. Terwijl we de daad bij het woord voegen hou ik ze toch even in de gaten. Helaas, de stieren ons ook. Gelukkig werd de afstand niet kleiner. Maar helaas niet groter ook. De grootste van de twee moest nog even laten zien dat hij het meende en onder luid snuiven schraapte hij met zijn hoeven over de grond.

Gelukkig bleven ze nu staan en werd de afstand wat groter.  Bij een hek, afgesloten met een hangslot was ik snel aan de andere kant. Als je er niet door kan dan maar erover. Harry zag ook dat de stieren het zo wel goed vonden en bleef in het veld. Zelf had ik er wel een beetje genoeg van nu. Drie velden en  1 vlinder die niet vast te leggen was vond ik wel genoeg. Terwijl we langzaam richting auto liepen zag ik een bloedrode heidelibel. Terwijl ik Harry riep keek ik of er wat mee te doen was maar nee, het paaltje en de draden van de omheining waren te aanwezig. En zo terug lopend zagen we de ene libelle na de andere. Uiteraard niet 1 keer een beetje foto waardig zittend of vliegend. Gelukkig wil het oog ook wel wat en is het ook erg leuk om ze gewoon gade te slaan.

Tja denk ik, niet ieder avontuur levert de gewenste plaatjes en dit is dus zo een dag.

Maar dan vlak voor het einde van het veld (en ons avontuur) ziet Harry een landkaartje. Ineens is alles weer vergeten en begint de camerakoorts weer.


Het was nog een hele sport om de vrolijk fladderende vlinder  op de plaat te krijgen.

Of hij zat verkeerd of je stelde scherp en dan was hij weer gevlogen en ga zo maar door. Gelukkig wordt geduld vaak beloont en dan krijg je toch nog een vlinder op de sensor.

En ja hoor daar gaat ook weer een kleine vuurvlinder.

Terwijl Harry met het landkaartje stoeit ga ik achter de vuurvlinder aan.

landkaartje
landkaartje


kleine vuurvlinder
kleine vuurvlinder

 Na de kleine vuurvlinder een stukje gevolgd te hebben strijkt deze neer op dopheide. Dit is mijn kans. Nu of nooit.

Twee soorten vlinders op een paar vierkante meter terwijl we echt hectaren afgestroopt hadden. Ineens was de dag weer goed. Nadat ik mijn foto had gemaakt keek ik hoe Harry zich met het landkaartje bezig hield. Uiteraard zocht ik tussendoor de omgeving af naar ander vlinders op betere plekken.

En toen kwam hij langs. De vangst van de dag. De vlinder die ik toch wel een hele mooie vind. Maatje postzegel en blauw. Ik zag onmiskenbaar een Icarus blauwtje voorbij fladderen.



Icarus blauwtje
Icarus blauwtje
Icarus blauwtje
Icarus blauwtje

Ik zei slechts drie woorden, namelijk; Harry een blauwtje.

Allebei hebben we dit schitterende vlindertje op de sensor kunnen zetten.

 

Icarus blauwtje geniet van de heide.
Icarus blauwtje geniet van de heide.


Daar niets het blauwtje nog kon evenaren en het inmiddels al rond de middag was, werd het tijd om in te pakken.  Onderweg naar huis nodig ik Harry uit voor een kop koffie. Dit is een beetje een vast ritueel geworden. Degene die rijd zorgt voor de koffie. En dan onder het genot van een bak koffie (al dan niet met wat lekkers) nog even lekker na bomen.

Even verhalen over een dag die in mijn ogen matig begon, een bijzonder saai middenstuk en een zinderend einde had.